طير روحاني

 

 

شما مانند پرنده اي كه به خيال آب ودانه به زمين آمده وبه حرص تمام خود را به آب’ وزمين آلوده كرده ولي موقع پرواز خود را عاجر وناتوان مشاهده كند چه كه بال سنگين به آب و ‘گل  زمين قدرت پرواز نيست ... حال اي عباد پرهاي خود را به غفلت وظنون واوهام آلوده وسنگين ننمائيد تا از طيران در آسمانهاي قدس عرفان محروم وممنوع نشوي’’ .

 

هر موقع اين بيان فوق را مطالعه مي كنم به فكر ميروم كه نكند من نيز با غفلت بالهاي خويش را به اين دنيا واوهام ان سنگين كنم شما چطور ؟