سراپرده يگانگی

ای دوستان سراپرده يگانگی  بلند شد بچشم بيگانگان يکديگر را مبينيد همه بار يک داريد و برگ يک شاخسار . 

(ای ابنآء غفلت )

(ای ابنآء غفلت )

به پادشاهی فانی دل مبنديد و مسرور مشويد * مثل شما مثل طير غافلی است که بر شاخه باغی در کمال اطمينان بسرايد و بغتةً صيّاد اجل او را بخاک اندازد ديگر ازنغمه و هيکل و رنگ او اثری باقی نماند * پس پند گيريد ای بندگان هوی *

 

قفس بشكن وچون هماي عشق در هواي قدس پرواز كن وازنفس بگذر وبا نفس رحماني در فضاي قدس رباني بيارام ....

 

قفس بشكن وچون هماي عشق در هواي قدس پرواز كن وازنفس بگذر وبا نفس رحماني در فضاي قدس رباني بيارام .........

 

 

عاشق صادق

قسمتي از كلمات مكنونه حضرت بهاءالله

(اي پسر انصاف )

كدام عاشق كه جز در وطن معشوق محل گيرد ؟وكدام طالب كه بي مطلوب راحت جويد ؟عاشق صادق را حيات در وصال است وموت در فراق .صدرشان از صبر خالي وقلوبشان از اصطبار مقدس از صد هزار جان در گذرند وبه كوي جانان شتابند.

حضرت بهاءالله ميفرمايند :

 “انسان طلسم اعظم است ولكن عدم تربيت او را از آنچه با اوست محروم نموده به يك كلمه خلق فرمود وبه كلمه اخري به مقام تعليم هدايت نمود وبه كلمه ديگر مراتب ومقاماتش را حفظ فرمود ...انسان را بمثابه معدن كه داراي احجار كريمه است مشاهده نما به تربيت جواهر آن به عرصه شهود آيد وعالم انساني از آن منتفع گردد.”

 

كمي انديشه لازم است تا متوجه بشويم اگر تربيت حقيقي صورت بگيرد اين گنج پنهان درون انسانها جلوه اي آسماني پيدا مي كند از تربيت صحيح انسان به مقام حقيقي خود  مي رسد. براستي ما در اين راه چه گامي را بر داشته ايم؟ آيا گامي در راه  تربيت روحاني  خود ونونهالان عزيز مان برداشته ايم  ؟