بيائيد تا با كمك هم به كمال روحاني هم كمك كنيم

بيائيد از ريا دوري كنيم

 

 

              براستي چرابه  اين نصيحت مبارك عمل نمي كنيم ؟ كه مي فرمايد :

 بگو اي برادرا ن خود را به اعمال بيارائيد نه به اقوال ‘’

 

 

اي كاش به جاي ساعتها سخن راني و از خود تعريف كردن، به شعارهاي نيك خود ،عمل مي كرديم. آيا زيبا ترين آرايش و زيور انساني عمل صحيح وانسان دوستانه نيست ؟

 

راز ونياز

مد  

 

 

حضرت عبدالبها مي فرمايند :

الحمد الله قلبت به ذكر الهي وروحت مستبشر به بشارات الله است ومشغول به مناجاتي حالت مناجات بهترين حالات است زيرا انسان با خدا الفت مي نمايد علي الخصوص مناجات در خلوت در اوقات فراغت مثل نيمه شب في الحقيقه مناجات روح مي بخشد “

 

چه شيرين لحظه اي است آن ساعتي كه بي ريا، بي پرده، بدون توقع پاداشي، با معشوق حقيقي خود عشق بازي كنيم. براستي چرا تمرين نكرده ايم دراوقات روزانه خود وقت وساعتي به راز ونيازي عاشقانه بپردازيم ؟

 

وهمچنين مي فرمايند :

 

 

وقتي كه انسان به نهايت تضرع وابتهال به مناجات پردازد قصدش بيان محبتي است كه به خدا دارد نه از جهت خوف از او ويا ترس از نار جهنم ونه به اميد نعيم وجنت ...وقتي كه انسان مفتون حب ديگري گردد ممكن نيست از ذكر معشوقش سكوت اختيار كند ، شخص روحاني از هيچ چيز مسرت نيابد مگر به ذكر الهي “.

 

 

 

طير روحاني

 

 

شما مانند پرنده اي كه به خيال آب ودانه به زمين آمده وبه حرص تمام خود را به آب’ وزمين آلوده كرده ولي موقع پرواز خود را عاجر وناتوان مشاهده كند چه كه بال سنگين به آب و ‘گل  زمين قدرت پرواز نيست ... حال اي عباد پرهاي خود را به غفلت وظنون واوهام آلوده وسنگين ننمائيد تا از طيران در آسمانهاي قدس عرفان محروم وممنوع نشوي’’ .

 

هر موقع اين بيان فوق را مطالعه مي كنم به فكر ميروم كه نكند من نيز با غفلت بالهاي خويش را به اين دنيا واوهام ان سنگين كنم شما چطور ؟

 

ای رفيق عرشی

(ای رفيق عرشی )

 بد مشنو و بد مبين و خود را ذليل مکن و عويل برميار * يعنی بد مگو تا نشنوی و عيب مردم را بزرگ مدان تا عيب تو بزرگ ننمايد و ذلّت نفسی مپسند تا ذلّت تو چهره نگشايد * پس با دل پاک و قلب طاهر و صدر مقدّس و خاطر منزّه در ايّام عمر خود که اقلّ از آنی محسوبست فارغ باش تا بفراغت از اين جسد فانی بفردوس معانی راجع شوی و در ملکوت باقی مقرّ يابی

اي عاشقان روي جانان

 

بياني ديگر از حضرت بهاءالله

 

اي عاشقان روي جانان ! غم فراق را به سرور وصال تبديل نماييد و سم هجران را به شهد لقا بياميزيد . اگر چه تا حال عاشقان از پي معشوق دوان بودند و حبيبان از پي محبوب روان ، در اين ايام فضل سبحاني از غمام رحماني چنان احاطه فرموده كه معشوق طلب عشاق مي نمايد و محبوب جوياي احباب گشته . اين فضل را غنيمت شمريد و اين نعمت را كم نشمريد . نعمت هاي باقيه را نگذاريد و به اشياي فانيه قانع نشويد . برقع از چشم قلب برداريد و پرده از بصر دل بردريد تا جمال دوست بي حجاب ببينيد و نديده ببينيد و نشنيده بشنويد .

 

امروز انسان حقيقي كيست ؟

امروز انسان كسي است كه به خدمت جميع من علي الارض قيام نمايد

هدف انبیا،

هدف انبیا، تاسیس ملکوت الهی بر روی زمین است. آمده اند تا روح محبت و الفت در کالبد نوع بشر بدمند. آمده اند تا سینه ی موجودات زمین را همچون فرشتگان عالم برین از بغض و کین تهی نمایند و به جای آن، در این عرش الهی و گنجینه ی ودایع خدایی لئالی گرانبهای محبت و الفت جایگزین کنند

.
این مربیان آسمانی تعلیم می دهند که دشمنی و کینه از ویژگی های اهریمن ناپاک است و محبت و مهر از صفات یزدان پاک. انبیای الهی می فرمایند : علت ایجاد، حب بوده و در سرشت آدمی از این مهر الهی اثرها است و ناگزیر باید از این اثرها، ثمرها پدید آید. به این کلام جانبخش حضرت بهاءالله گوش جان بسپاریم .

حضرت بهاءالله می فرمایند: "اشراق نهم، دین الله و مذهب الله محض اتحاد و اتفاق اهل عالم از سماء مشیت مالک قدم نازل گشته و ظاهر شده، آن را علت اختلاف و نفاق مکنید

اینک باید دید که با وجود چنین تعلیم مبارکی که هدف همه ی ادیان الهی بوده است، چرا هر امتی، امت دیگر را دشمن می پندارد و مخالف خود می شمارد؟

حضرت عبد البهاء در این باره می فرمایند : "ادیان الهیه به محبت بین بشر نازل شده، به جهت الفت نازل شده، به جهت وحدت عالم انسانی نازل شده، ولی افسوس که صاحبان ادیان نور را به ظلمت مخلوط کرده اند، هر یک هر پیغمبری را ضد دیگری می شمارند. مثلا یهودیان مسیح را ضد موسی می دانند، مسیحیان حضرت زرتشت را ضد مسیح می دانند، بوداییان حضرت زرتشت را ضد بودا می دانند و کل حضرت محمد را ضد جمیع می دانند، و جمیع منکر حضرت باب و حضرت بهاءالله. و حال آنکه این بزرگواران مبداءشان یکی است، مقصدشان یکی است و جمیع متحد و متفقند. اساس تعالیمشان یکی است، حقیقت شریعتشان یکی است، جمیع به یک خدا تبلیغ کردند و جمیع شریعت یک خدا را ترویج کردند... در حالتی که ادیان باید با یکدیگر نهایت الفت داشته باشند، نهایت اختلاف را پیدا کرده اند، عوض آنکه دلجویی از همدیگر نمایند، به قتال بر خاسته اند، این است که عالم انسانی از بدایتش تا الان راحت نیافته، همیشه بین ادیان نزاع و جدال بوده و جنگ و قتال بوده، اگر نظر به حقیقت آنها کنید، شب و روز گریه نمایید، زیرا امرالله را که اساس محبت است، اسباب مخالفت کرده اند..."